Në jetë ka ndjenja që nuk shprehen kurrë, ndjenja që rrinë të fshehura në një qoshe të zemrës, si një sekret i ëmbël dhe i dhimbshëm njëkohësisht. Kjo është historia ime, një histori që shpesh e kam përsëritur në mendjen time me “po sikur”, por kurrë nuk e kam guxuar ta jetoj plotësisht.
E kam njohur Arbenin vite më parë, në një ditë të zakonshme, kur gjithçka dukej krejt e rastësishme. Ai ishte pjesë e një grupi miqsh të rinj që u bashkuan në një projekt shkolle, dhe unë ndodhesha aty, thjesht si dikush që ofronte ndihmë. Nuk ishte asnjë skenë filmike, asnjë moment magjik me drita e muzikë, por sytë e tij më dhanë një qetësi që rrallë e kisha ndjerë. Një qetësi që dukej sikur thoshte: “Këtu je në vendin tënd.”
Me kalimin e kohës, miqësia jonë u bë diçka e përhershme. Shëtitjet e gjata pas mësimit, bisedat deri natën vonë dhe shakatë që vetëm ne i kuptonim, ishin thurja e një lidhjeje të padukshme, por të fortë. Megjithatë, asnjëherë nuk folëm hapur për atë që qëndronte mes nesh. Ndoshta as unë dhe as ai nuk guxonim ta thyem heshtjen, sepse frika e humbjes ishte më e madhe se dëshira për të fituar.
Ishte e çuditshme si gjithçka mes nesh ndodhte në heshtje. Një prekje e rastësishme e duarve që zgjaste më shumë se ç’duhej, një shikim që fshihej shpejt sapo dikush tjetër e vërente, një buzëqeshje që thoshte gjithçka pa thënë asgjë. Unë e dija se ai më donte. E ndjeja në mënyrën si më shikonte, si më dëgjonte me kujdes edhe kur flisja për gjëra të parëndësishme. Por gjithashtu e dija se ai, ashtu si unë, nuk guxonte të hidhte hapin.
Arbenin e mbante një peng: frika se mos ndjenjat tona prishnin miqësinë. “Miqësia jonë është gjëja më e bukur që kam,” më tha një herë, kur u gjendëm vetëm, dhe për një çast mendova se më në fund do të më pranonte diçka më shumë. Por ai u ndal aty, në mes të fjalisë, duke buzëqeshur në mënyrën e tij të ndrojtur. Dhe unë, që doja të bërtisja “Edhe unë!”, zgjodha të hesht. Sepse edhe unë nuk guxoja.
Vitet kaluan. Ne u rritëm bashkë, por rrugët tona nisën të ndaheshin. Ai mori një rrugë karriere që e çoi larg qytetit tonë, ndërsa unë mbeta këtu, në vendin që gjithmonë e kam quajtur shtëpi. Por sa herë që kthehej, ishte sikur koha nuk kishte kaluar fare. Një shikim i vetëm mjaftonte që të rikthente gjithçka në vendin e vet. Dhe përsëri, asnjëherë nuk e thamë atë fjalë që rëndonte në ajër.
Më kujtohet një mbrëmje dimri. Po pinim kafe pranë dritares së një lokali të vogël, ndërsa jashtë binte borë. Ai më tregonte për jetën e tij të re, për sukseset dhe sfidat, dhe unë e dëgjoja me zemrën që më rrihte fort. Papritur, sytë tanë u takuan dhe qëndruam ashtu, të fiksuar tek njëri-tjetri. Për një çast, gjithçka u ndal. Mendova se ai do të më puthte, se më në fund do të guxonte. Por kamarieri ndërhyri me gotat e kafesë dhe momenti u shua. Edhe atë herë, heshtëm. Edhe atëherë, nuk guxuam.
Ndonjëherë më pyes veten çfarë do të kishte ndodhur sikur të kisha marrë guximin. Ndoshta do të kishim qenë bashkë, ndoshta do të kishim pasur një histori dashurie për t’u treguar fëmijëve tanë. Ndoshta do të kishim dështuar, por të paktën do ta kishim provuar. Por unë zgjodha sigurinë e heshtjes, dhe kështu, ai mbeti gjithmonë “dashuria që nuk guxova të kisha.”
Sot, kur e shoh nga larg, i buzëqeshur në jetën e tij, me të ardhmen që ka ndërtuar, e ndjej një lloj paqeje. Sepse ndonjëherë dashuria nuk ka nevojë të shprehet me fjalë apo me gjeste të mëdha. Ndonjëherë dashuria mjafton të ekzistojë, edhe në heshtje. Dhe unë e di që, pavarësisht gjithçkaje, do ta dua gjithmonë. Edhe pse nuk guxova ta kem, e mbaj brenda meje, si një sekret të shenjtë, që më kujton se zemra ime është ende gjallë.
Ndoshta kjo është vetë dashuria e vërtetë: jo gjithmonë ajo që përjetohet, por ajo që mbetet e paprekur, e pastër, dhe që vazhdon të rrahë edhe në mungesë. Një “të dua” i pathënë, por i pavdekshëm.