Në jetë ka ndjenja që nuk shprehen kurrë, ndjenja që rrinë të fshehura në një qoshe të zemrës, si një sekret i ëmbël dhe i dhimbshëm njëkohësisht. Kjo është historia ime, një histori që shpesh e kam përsëritur në mendjen time me “po sikur”, por kurrë nuk e kam guxuar ta jetoj plotësisht. E kam…
Tag: dashuri e humbur
Një ëndërr e papërmbushur
Ishte një pasdite e qetë vjeshte, kur Elira u gjend duke parë nga dritarja e dhomës së saj, duke ndjekur gjethet që binin ngadalë në tokë. Kishte vite që ndiente një boshllëk të pashpjegueshëm, një si plagë e butë në shpirt, që i kujtonte përditë se jo çdo ëndërr lind për t’u realizuar. Dhe brenda…
Të dashurosh dikë që nuk është i lirë
Nuk është e lehtë të shkruash për një ndjenjë që djeg, por që nuk të takon ta mbash. Dashuria shpesh përshkruhet si një bekim, por ndonjëherë ajo shfaqet në forma që të vënë në provë, të bëjnë të pyesësh veten dhe të testojnë kufijtë e moralit e të shpirtit. Historia ime është një nga ato…
“Dashuri në kohën e gabuar”
E kujtoj ende qartë ditën kur e pashë për herë të parë. Ishte një pasdite e zakonshme pranvere në Tiranë, kur dielli e shndërronte rrugën kryesore në një skenë të artë dhe njerëzit nxitonin me çantat në duar, secili duke ndjekur rutinën e vet. Unë po prisja një mik tek kafeneja pranë fakultetit, kur ajo…
“Kujtimet që nuk më lënë të fle”
Drita e vogël mbi sobë më rri ndezur gjithë natën, jo për ndonjë arsye praktike, por sepse më jep idenë e një zjarri të vogël në një kamp të humbur. Shkëlqimi i saj i butë më mban shoqëri kur ora kalon nga dy në tre, e pastaj nga tre në katër, e unë ende numëroj…
“Dashuria që iku me trenin e fundit”
Mbrëmjet e stinës së vjeshtës gjithmonë kishin një ngrohtësi të çuditshme në qytetin e vogël ku unë u rrita. Rrugët mbusheshin me erën e gjetheve të rëna dhe me tingullin e largët të trenit që kalonte dy herë në ditë. Ai tren ishte më shumë sesa një mjet udhëtimi. Ishte shenja e ndryshimit, e nisjeve…
Një letër e harruar, një dashuri e gjallë
Në një qytet të vogël buzë detit, ku valët përplaseshin çdo mëngjes mbi gurët e lashtë të molit, jetonte Elira, një mësuese letërsie që e kishte jetën të rregullt, por shpesh bosh nga emocionet që ajo vetë i mësonte nxënësve të ndjenin përmes vargjeve e romaneve. Ajo kishte pasion librat, bibliotekën e vogël të qytetit…