Ishte një pasdite e qetë vjeshte, kur Elira u gjend duke parë nga dritarja e dhomës së saj, duke ndjekur gjethet që binin ngadalë në tokë. Kishte vite që ndiente një boshllëk të pashpjegueshëm, një si plagë e butë në shpirt, që i kujtonte përditë se jo çdo ëndërr lind për t’u realizuar. Dhe brenda asaj boshllëkie, ishte gjithmonë një emër që nuk guxonte ta thoshte me zë të lartë: Ardi.
Ata ishin njohur vite më parë, kur të dy ishin studentë. Ai ishte djaloshi i qeshur, i gjallë, që e bënte çdo bisedë të dukej më e lehtë, më e bukur. Elira ishte vajza e heshtur, që preferonte të dëgjonte më shumë se sa të fliste, por në praninë e tij, gjuha e saj zgjidhej vetë, fjalët rridhnin si një lumë i padukshëm. Kishte diçka tek ai që e bënte të ndjehej si në shtëpi, edhe pse shpesh nuk e kuptonte pse.
Ditët me Ardin ishin të mbushura me kujtime që i ngrohën shpirtin edhe sot. Netët e gjata duke studiuar së bashku në bibliotekë, kur ai e ngacmonte sepse gjithmonë i mbante shënimet me ngjyra të ndryshme. Ecjet e gjata nëpër qytet, duke folur për gjithçka e për asgjë. Dhe ajo ditë kur shiu i papritur i zuri në mes të sheshit, dhe ata qeshën deri në lot, duke u fshehur nën një çadër të vogël që nuk i mbronte asgjë. Ishin kujtime të thjeshta, por të mbushura me ndjenja që nuk kishte guxuar kurrë t’i shprehte.
Por jeta ka një mënyrë të çuditshme për të ndarë rrugët e njerëzve. Ardi, pas studimeve, u zhvendos jashtë vendit për të ndjekur një ofertë pune. Ajo ditë e fundit, kur u përqafuan në stacionin e autobusit, mbeti e ngulur në zemrën e saj. Ai i tha: “Kush e di? Ndoshta një ditë rrugët tona do të takohen sërish.” Dhe ashtu u ndanë, pa premtime, pa fjalë të mëdha, vetëm me një shpresë të brishtë që do të vinte koha për ta.
Vitet kaluan. Elira ndërtoi jetën e saj, gjeti punë, ndërtoi një rreth miqsh të rinj. Por gjithmonë, në një qoshe të zemrës së saj, ishte Ardi. Kishte momente kur mendonte se ndoshta ishte thjesht nostalgji, një idealizim i rinisë, por çdo herë që shihte dikë që i ngjante atij në rrugë, zemra i rrihte më shpejt, sikur donte t’i kujtonte se ndjenjat nuk ishin zhdukur.
Një ditë, rastësisht, ajo pa emrin e tij në një rrjet social. Një fotografi e thjeshtë, ku ai buzëqeshte njësoj si dikur. Sytë i shkëlqenin, dhe pranë tij ishte një grua e re, e cila mbante dorën e tij me aq dashuri, sa Elira e kuptoi menjëherë: Ardi tashmë kishte gjetur rrugën e tij. Zemra e saj u thye për një çast, por një pjesë e saj gëzohej, sepse ai dukej i lumtur.
Ditët pas asaj zbulese ishin të mbushura me reflektime. Elira kuptoi se ëndrra e saj, ajo ëndërr e thurur nga kujtime, shpresë dhe pritje, nuk do të bëhej kurrë realitet. Por, ndoshta, kjo nuk ishte një humbje. Ndoshta bukuria e ëndrrës ishte pikërisht fakti që kishte mbetur e papërmbushur. Sepse ajo e kishte mësuar çfarë do të thoshte të doje me sinqeritet, pa kushte, pa kërkuar asgjë në këmbim.
Një mbrëmje, ndërsa ecte vetëm nëpër rrugët e qytetit, ajo ndjeu një paqe të çuditshme. Po, nuk kishte qenë pjesë e historisë së tij, por ishte pjesë e historisë së saj. Dhe kjo histori, megjithëse nuk u kurorëzua me fundin që kishte ëndërruar, ishte një kujtim i gjallë i asaj se sa e fuqishme dhe e pastër mund të jetë ndjenja e dashurisë. Ajo kuptoi se jo çdo dashuri është e destinuar të zgjasë, por çdo dashuri e vërtetë është e destinuar të të ndryshojë.
Vitet do të vijnë e do të shkojnë, ndoshta një ditë do ta takojë sërish, ndoshta jo. Por Elira tashmë kishte mësuar një të vërtetë të madhe: ëndrrat e papërmbushura nuk janë humbje, por kujtime që na japin forcë, që na mësojnë të jemi njerëzorë dhe të çmojmë ato që kemi pasur, qoftë edhe për pak.
Dhe kështu, ajo u kthye në shtëpi atë natë, me zemër të lehtësuar. Një buzëqeshje e butë i lindi në fytyrë. Sepse edhe pse ëndrra e saj nuk u realizua, ajo kishte jetuar dashurinë, dhe kjo mjaftonte.