E kujtoj ende si sot. Ishte një e hënë e zakonshme, me qiell të pastër dhe erë të lehtë pranverore, kur jeta ime mori një kthesë që s’e prisja. Nuk kishte asgjë të veçantë në atë ditë, përveç faktit që vendosa të dal për një kafe ndryshe nga zakonisht, në një lokal të vogël në cep të qytetit. Nuk e dija se aty do të takoja dikë që do të shndërronte një javë të zakonshme në një kujtim të paharruar.
Ai ishte ulur pranë dritares, duke lexuar një libër të trashë me kopertinë të kaltër. Sytë e tij, të humbur në faqe, rrezatonin një qetësi që më tërhoqi menjëherë. Kur kamerierja solli kafenë time dhe unë, pa dashje, rashë mbi tavolinën e tij, një e qeshur e lehtë theu akullin. “Më duket se fati vendosi të më shqetësojë sot,” tha ai me një shaka të butë. Unë u ndjeva në siklet, por buzëqesha. Kështu filloi gjithçka.
Në ato çaste nuk mendova se një bisedë e thjeshtë do të na çonte në një histori që do të jetonte vetëm shtatë ditë. Biseduam gjatë për libra, për filma dhe për muzikën që të dy e donim. Quhej Ardit. Kishte ardhur në qytet për një seminar pune që do të zgjaste vetëm një javë. “Pastaj do të kthehem në Tiranë,” më tha ai, pa e ditur se këto fjalë do të rëndonin në kujtimet e mia.
Ditët që pasuan u kthyen në një lloj magjie. Çdo mëngjes më dërgonte një mesazh të thjeshtë: “Mirëmëngjes,” i ndjekur nga një emotikon kafeje. Çdo pasdite takoheshim nëpër rrugët e qytetit, në shëtitjet e gjata që na bënin të ndiheshim sikur kishim gjithë kohën e botës. Flisnim për gjithçka — për ëndrrat tona, për frikërat, për të kaluarën që na kishte formuar. Kishte një mënyrë të veçantë të të dëgjuarit që të bënte të besoje se zëri yt kishte rëndësi.
Të mërkurën, ai më ftoi në një koncert të vogël në park. Nuk ishte diçka madhështore, thjesht disa muzikantë lokalë që luanin nën dritën e hënës. Por për mua ishte një mbrëmje që mbetet e gjallë në kujtesë. Kur muzika filloi dhe dritat u zbehën, ai më mbajti dorën. Ishte një gjest i thjeshtë, por i mbushur me ndjenjë. E ndjeva se në atë prekje kishte diçka të sinqertë, diçka që nuk kërkonte kohë për t’u kuptuar.
Të enjten, ndërsa shëtisnim buzë lumit, ai tha: “E di që kjo nuk mund të zgjasë shumë, por ndonjëherë mjafton vetëm një moment për të ndjerë sikur ke jetuar një jetë të tërë.” Unë u ndala për një çast. Doja t’i besoja se gjithçka mund të zgjasë përtej një jave, por në sytë e tij pashë një të vërtetë që nuk mund ta shmangnim. Ai nuk kishte ardhur për të qëndruar. Unë nuk isha gati për të ikur. Dhe megjithatë, vendosëm të mos mendojmë për fundin.
E premtja na gjeti duke pirë kafe në të njëjtin lokal ku u njohëm. Ishim ulur pranë dritares, sikur bota përreth nuk ekzistonte. Çdo fjalë, çdo buzëqeshje, çdo shikim dukej më i rëndësishëm se kurrë. Kishte një ndjenjë urgjence në gjithçka që bënim, sikur zemrat tona e dinin se po jetonin orët e fundit të një historie që do të shndërrohej në kujtim.
Të shtunën, ai më tha se ishte dita e fundit. Kaluan orë të tëra së bashku, duke ecur, duke folur dhe duke qeshur. Në mbrëmje, kur u ndamë pranë stacionit të autobusit, ai më përqafoi fort. Nuk pati premtime të rreme, nuk pati fjalë për një të ardhme që nuk e njihnim. Vetëm një fjali: “Faleminderit që më bëre këtë javë të ndihet si një jetë.”
Të dielën mëngjes, kur hapa telefonin, më gjeta një mesazh të shkurtër: “U nisa. Do të të kujtoj gjithmonë.” Aty mbaroi gjithçka. Një javë që kishte filluar rastësisht, që kishte lulëzuar me gjithë ngjyrat e saj, u shua po aq papritur. Nuk pati drama, nuk pati lot në publik, vetëm një heshtje e butë që la pas një boshllëk të ëmbël.
Sot, kur mendoj për të, nuk ndihem e trishtuar. Ndihem mirënjohëse. Sepse, ndonjëherë, dashuritë nuk maten me muaj ose vite. Ndonjëherë ato jetojnë vetëm një javë, por brenda asaj jave na japin më shumë se sa mund të japë një jetë e tërë. Ai më mësoi se lumturia nuk është gjithmonë te qëndrueshmëria, por shpesh te intensiteti i çasteve të vogla. Dhe unë mbetem me bindjen se ajo javë nuk ishte humbje, por një dhuratë.