Në një qytet të vogël, ku dielli lindte çdo mëngjes duke përshëndetur shtëpitë e bardha e rrugicat me kalldrëm, jetonte Arbeni. Ishte një djalë i heshtur, i mbyllur në botën e tij, me një pasion të madh për librat dhe fotografinë. Shpesh e shihje të ecte me aparatin në dorë, duke kapur copëza jete që të tjerët i shikonin pa i kushtuar rëndësi: një fëmijë që qeshte, një çift të moshuarish që kapeshin për dore, apo një grua që lexonte në park.
Një ditë, gjatë një ekspozite arti në bibliotekën e qytetit, syri i tij ra mbi një vajzë. Quhej Elira. Ajo ishte ndryshe nga të tjerat: kishte një qetësi që nuk të linte ta shikoje thjesht si një kalimtare. Kishte një mënyrë të veçantë për të dëgjuar të tjerët, për t’u dhënë hapësirë fjalëve dhe për t’i bërë njerëzit të ndiheshin të rëndësishëm. Për Arbenin, ajo nuk ishte thjesht një vajzë e bukur, por një dritë që ndriçonte botën e tij të heshtur.
Arbeni nuk i tha kurrë fjalë të mëdha. Dashuria e tij për të lindi në hije, e fshehur pas çdo shikimi që ajo nuk e vuri re, pas çdo buzëqeshjeje që ai ruante në zemër si një sekret të shenjtë. Ai u bë hijja e saj, gjithmonë aty, por kurrë plotësisht i dukshëm. E ndiqte nga larg, jo me qëllim posesiv, por me një lloj kujdesi që nuk kërkonte shpërblim. Kur ajo kishte nevojë për një libër të rrallë, ai e gjente i pari dhe ia linte në bibliotekë pa i treguar se ishte ai. Kur ajo mbeti pa çadër në një ditë me shi, një çadër e re gjendej në pragun e saj, pa asnjë shenjë nga kush vinte. Ishte dashuri që nuk kërkonte të njihej, por vetëm të kujdesej.
Elira nga ana e saj, ndiente shpesh një prani të veçantë në jetën e saj. Nuk e kuptonte se kush e ndihmonte, kush i kujtonte gjërat që të tjerët harronin. Nuk ishte një dashuri e dukshme, por ajo ndihej më e sigurt, më e mbrojtur. Shpesh i thoshte shoqes së saj të ngushtë: “Nuk e di pse, por ndiej sikur dikush më ruan nga larg, sikur një hije e mirë më shoqëron.”
Kjo hije ishte Arbeni. Ai e dinte që ndoshta nuk do të kishte kurrë guximin t’i tregonte ndjenjat e tij. Kishte frikë se mos e prishte magjinë e asaj distance të butë. Kishte frikë se mos dashuria që ndiente do të bëhej një peshë për Elirën. Ai e donte aq shumë, saqë nuk donte t’ia rëndonte shpirtin me praninë e tij.
Vitet kaluan dhe jeta e Elirës mori drejtimet e veta. Ajo u diplomua, gjeti një punë që e dashuronte dhe ndërkohë rreth saj u shfaq dikush tjetër. Një djalë që e adhuronte hapur, që i fliste me fjalë, që e shoqëronte me gjeste të dukshme. Arbeni e pa nga larg, i heshtur, dhe zemra iu drodh. Dashuria e tij në hije u përball me realitetin: ndonjëherë, ajo që ruajmë si sekret, humbet përpara syve tanë.
Por ai nuk u zemërua. Përkundrazi, e donte aq shumë, saqë lumturia e saj ishte më e rëndësishme se çdo gjë. Nëse ajo buzëqeshte pranë dikujt tjetër, atëherë dashuria e tij kishte përmbushur misionin e vet. Ai vazhdoi të ishte aty, në hije, i padukshëm, duke e ndjekur jetën e saj me një lloj krenarie të heshtur. Çdo herë që ajo ecte në rrugët e qytetit, ai kujtonte ditët kur ajo i kishte ndriçuar jetën vetëm me një buzëqeshje.
Një pasdite, pas shumë vitesh, ata u takuan rastësisht në park. Elira, tashmë më e rritur, me një qetësi të thellë në sy, e njohu menjëherë. “Arben,” tha ajo me një buzëqeshje të butë, “gjithmonë ke qenë aty, apo jo?” Ai mbeti pa fjalë. Nuk kishte menduar se ajo do ta kuptonte ndonjëherë. Por ndoshta dashuria, edhe kur fshihet, lë gjurmë që nuk zhduken.
Nuk pati deklarata të zjarrta. Nuk pati premtime të mëdha. Vetëm një shikim i gjatë, që fliste më shumë se çdo fjalë. Ishte pranim i heshtur i një historie që kishte ekzistuar gjithmonë në hije, por që, në mënyrën e vet të pazakontë, kishte qenë dashuri e vërtetë.
Dhe kështu, Arbeni kuptoi se dashuritë në hije nuk janë më të vogla apo më pak të vërteta. Ato janë thjesht të ndryshme. Janë dashuri që rrojnë në kujtime, në gjeste të padukshme, në përkujdesje të heshtura. Janë dashuri që nuk kërkojnë shpërblim, por që jetojnë për faktin e thjeshtë se ekzistojnë.
Mbase ata nuk do të ishin kurrë bashkë në mënyrën tradicionale. Por në thellësi, ai e dinte se kishte jetuar një dashuri të pastër, një dashuri në hije që do të mbetej gjithmonë pjesë e tij. Dhe ndoshta, në heshtjen e atij parku, edhe Elira e kuptoi se ndonjëherë, dashuria më e madhe është ajo që nuk shihet, por që ndjehet thellë në shpirt.