Në një qytet të zhurmshëm, ku dritat e makinave dhe zërat e njerëzve përziheshin si një orkestër pa dirigjent, jetonin dy shpirtra që, pa e ditur, ishin aq afër njëri-tjetrit, por aq larg në të njëjtën kohë. Jeta e Arbenit dhe jeta e Elirës dukeshin të shkruara në dy libra të ndryshëm, libra që ndodheshin në të njëjtën bibliotekë, por që askush nuk i vendoste kurrë pranë njëri-tjetrit. Dhe megjithatë, faqet e tyre kishin të njëjtën aromë.
Arbeni ishte një inxhinier që punonte për një kompani ndërtimi. Çdo mëngjes dilte nga apartamenti i tij modest në katin e pestë, me kafen e nxehtë në dorë dhe me sytë të lodhur nga netët e gjata me projekte. Nuk ishte një njeri i dhënë pas aventurave apo emocioneve të forta; jeta e tij rrotullohej rreth punës dhe rutinës. Megjithatë, brenda tij fshihej një dëshirë e madhe për diçka më shumë, për një ndjenjë që do ta nxirrte nga monotoninë e përditshmërisë.
Nga ana tjetër, Elira ishte mësuese letërsie në një shkollë të mesme. Ajo kishte një pasion për librat, për fjalët e bukura që i mbillnin njerëzve shpresë e ëndrra. Nxënësit e saj shpesh e quanin “mësuesja që buzëqesh edhe kur qielli është gri”. Në sytë e saj fshihej një dritë që nuk fiket kurrë, një besim se dashuria dhe mirësia janë gjithmonë pranë nesh, edhe kur nuk i shohim.
Dy jetë të zakonshme. Dy njerëz që jetonin në të njëjtin qytet, ndanin të njëjtat rrugë, madje shpesh kalonin pranë njëri-tjetrit pa e ditur kurrë. Arbeni kalonte çdo mëngjes para kafenesë ku Elira pinte kafen përpara shkollës. Ajo mbante gjithmonë një libër në dorë, duke e hapur aty ku e kishte lënë një ditë më parë, ndërsa pranë saj qëndronte filxhani i bardhë me shkumë kafeje. Sa herë që ai kalonte, një pjesë e tij donte të ndalej e t’i thoshte diçka, qoftë edhe një fjalë të thjeshtë. Por asnjëherë nuk guxoi.
Po ashtu, Elira e kishte parë shpesh atë burrë që ecte gjithmonë i shpejtë, me një dosje nën krah. Diçka tek qëndrimi i tij serioz dhe sytë e lodhur i zgjonte një kureshtje të çuditshme. Në mendjen e saj lindte një pyetje naive: “Vallë çfarë jete bën ai njeri? A ka dikë që e pret në shtëpi? A i pëlqejnë librat si mua?” Por gjithçka mbetej aty, në imagjinatë, pa shkuar kurrë më tej.
Kaluan vite. Ata të dy vazhduan jetën e tyre, si dy lumenj paralele që rrjedhin pranë njëri-tjetrit, por që nuk bashkohen kurrë. Arbeni mori promovim në punë, filloi të udhëtonte më shumë, por vetmia nuk e la kurrë. Elira u bë drejtoreshë e shkollës, fitonte respekt dhe dashuri nga të gjithë, por në mbrëmjet e gjata kur kthehej në shtëpi, mungesa e dikujt me të cilin të ndante një fjalë e thjeshtë e bënte të ndjehej bosh.
Ndonjëherë, fati dukej sikur i provokonte. Në një rast, të dy u gjendën në të njëjtin autobus urban. Elira po lexonte një poezi të Lasgushit, ndërsa Arbeni rrinte pranë dritares, duke menduar për një projekt të ri. Ajo ngriti sytë për një çast, dhe shikimi i tyre u kryqëzua. Ishte një moment i shkurtër, i brishtë, por i mbushur me një energji të çuditshme. Një buzëqeshje e lehtë i shpëtoi Elirës, ndërsa Arbeni uli sytë i hutuar, pa e kuptuar pse zemra i rrahu më shpejt. Në stacionin tjetër, ai zbriti, duke mos u kthyer më.
Një tjetër herë, në një panair libri, Elira po nënshkruante disa kopje të një antologjie ku kishte shkruar një ese. Arbeni kaloi aty pari, i tërhequr nga zëri i saj i qetë. Ai ndaloi për disa sekonda, por turma e njerëzve e tërhoqi më tej, sikur fati nuk donte t’i lejonte të ndaleshin. Ai nuk e dinte se zëri që dëgjoi i përkiste asaj gruaje që e kishte parë kaq shpesh në mëngjese. Ajo nuk e dinte se hapat e shpejtë që dëgjoi pas shpine i përkisnin atij burri që e kishte parë kaq shpesh në rrugë.
Jeta vazhdoi me ritmin e saj. Vit pas viti, shpresat për një takim të vërtetë u shuan ngadalë, derisa mbetën vetëm kujtime të shpërndara: një shikim në autobus, një zë në panair, një fytyrë e njohur në rrugë. Dhe ndoshta ky ishte kuptimi i tyre: dy jetë që kurrë nuk takohen, por që njëkohësisht ushqejnë njëra-tjetrën nga larg, duke u bërë pjesë e padukshme e ekzistencës së tjetrit.
Kur Arbeni u plak, shpesh ndalej në të njëjtën kafene ku dikur e kishte parë atë grua me libër. Filxhani i tij i kafes mbetej bosh përballë, sikur priste dikë që nuk erdhi kurrë. Elira, po ashtu, në mbrëmjet e saj të vona, shikonte nga dritarja dhe kujtonte fytyrën e një burri që e kishte parë shumë herë, por që nuk kishte njohur kurrë.
Dhe ndoshta, ndoshta vetëm, diku në një univers tjetër, dy jetët e tyre nuk rridhnin paralelisht, por kryqëzoheshin. Atje, Arbeni do të kishte guxuar të ndalej e të thoshte: “Përshëndetje, a mund të ulem këtu?” Dhe Elira do t’i ishte përgjigjur me një buzëqeshje: “Po, e prisja këtë pyetje.”
Por në këtë botë, ata mbetën dy jetë që nuk u takuan kurrë, por që në heshtje e dashuruan idenë e njëri-tjetrit, ashtu si një poezi që nuk lexohet kurrë me zë, por që rri gjithmonë e shkruar në zemër.