Ishte një kohë kur e besoja se çdo ndjenjë e fortë kishte patjetër një përmbushje. Por jeta më mësoi ndryshe. Jo çdo shikim shndërrohet në prekje, jo çdo fjalë në premtim, e jo çdo premtim në përjetësi. Ka dashuri që lindin, rriten, por kurrë nuk marrin frymë lirisht. Një prej tyre ishte imja, një dashuri që mbeti vetëm në mendje.
E njoha atë një pasdite vjeshte, kur gjethet binin si letra të verdha nga qielli. Nuk ishte takim i planifikuar. Ishte rastësi, ajo lloj rastësie që të ngulit kujtimin në shpirt. Ajo erdhi në bibliotekën e qytetit, e mbaj mend ende sesi eci drejt raftit ku unë kërkoja një libër të vjetër. Sy të ngrohtë, të qeshur, por edhe me një lloj trishtimi të padukshëm. Nuk folëm shumë atë ditë. Një përshëndetje e thjeshtë, një buzëqeshje e lehtë, dhe aq. Por diçka mbeti në mua, një fije e hollë që më lidhi me të.
Ditët kaluan, dhe rastësisht u takuam përsëri. Këtë herë në një kafene të vogël, pranë lumit. Ajo lexonte një libër, unë po prisja një mik që kurrë nuk erdhi. Një lojë e çuditshme e fatit. Kur syte tanë u takuan, ajo m’u afrua dhe tha: “Ndoshta ky është fati që na teston përsëri.” Qesha, edhe pse brenda meje diçka më thoshte se ajo kishte të drejtë.
Biseduam për orë të tëra. Për librat që e frymëzonin, për ëndrrat që i dukej se nuk do të realizoheshin kurrë, për udhëtimet që donte të bënte por që ende nuk kishte guximin. Ishte si një pasqyrë e shpirtit tim, një njeri që ndante të njëjtat frikëra, të njëjtat dëshira të fshehura. Unë e pashë tek ajo atë që ndoshta kisha kërkuar gjithmonë: një zemër që e ndjente botën si unë.
U takuam edhe disa herë pas asaj dite. Nuk kishte plane të mëdha, nuk kishte premtime. Ishte thjesht një ndjenjë që rritej në heshtje. Nganjëherë mendoj se ndoshta ne të dy kishim frikë nga ajo që ndjenim. Frika për ta prishur me fjalë atë që ishte kaq e pastër vetëm me shikime dhe heshtje.
Por një ditë, ajo më tha se do të largohej. Jo për shumë kohë, sipas saj. Ishte një projekt pune jashtë vendit, diçka që nuk mund ta refuzonte. Unë e mbaj mend fytyrën e saj atë ditë. Ishte e përzier mes gëzimit për mundësinë që i jepej dhe dhimbjes për atë që linte pas. Nuk më kërkoi të prisja. Nuk më premtoi se do të kthehej për mua. Tha vetëm: “Disa njerëz hyjnë në jetën tonë për të na kujtuar që ndjenjat e vërteta ekzistojnë.”
Qëndrova i heshtur. Nuk dija çfarë të thosha. Zemra më rrihte fort, por fjalët nuk më dilnin. Ndoshta sepse në atë moment e kuptova se dashuria jonë nuk do të kishte kurrë shansin të bëhej reale. Ajo do të mbetej aty, në mendjen time, në kujtimet që po krijonim dhe që do të ndaleshin aty.
Vitet kaluan. Jeta më çoi në rrugë të tjera. Kam parë shumë fytyra, kam dëgjuar shumë zëra, por gjithmonë kur kaloj pranë asaj biblioteke, e ndiej sikur do ta shoh përsëri aty, me sytë e saj të qeshur e të trishtuar. Më duket sikur ajo është ende pranë meje, edhe pse nuk është. Sikur shpirti i saj jeton në një cep të mendjes time.
Ka pasur netë kur jam zgjuar dhe jam pyetur “Po sikur t’ia kisha thënë atë ditë? Po sikur t’i kisha kërkuar të më priste? Po sikur ta kisha puthur para se të ikte?” Por jeta nuk është “po sikur”. Jeta është ajo që ndodh, jo ajo që mund të ndodhte. Dhe ndonjëherë, dashuritë më të bukura janë ato që mbeten të paprekura, të ruajtura nga realiteti, të përjetshme në mendje.
Ndoshta nuk ishte fati ynë të ishim bashkë. Ndoshta ajo ishte mësimi që unë kisha nevojë të merrja: se dashuria nuk matet vetëm me kohën që kalojmë me dikë, por edhe me peshën që lë në shpirt. E imja mbeti një dashuri që nuk mori formë në botën e jashtme, por u ngulit thellë brenda meje, aty ku askush nuk mund ta fshijë.
Sot, kur shoh të rinjtë që dashurojnë me gjithë guximin e tyre, më vjen ndër mend ajo. Më kujtohet sesi ajo buzëqeshte, sesi fliste me pasion për librat e saj, sesi sytë i shndrisnin kur përmendte ëndrrat që donte të ndiqte. Dhe edhe pse nuk e preka kurrë me të vërtetë, ajo mbetet dashuria më e pastër që kam njohur. Një dashuri që mbeti vetëm në mendje, por që më mësoi se zemra jonë ka hapësira të pafundme për të dashuruar, edhe kur nuk kemi guximin ta jetojmë.
Në fund, nuk kam asnjë pendim. Ndoshta kjo është e vetmja mënyrë që ajo të jetë përjetësisht e bukur: të mbetet e paprekur, një kujtim i kristaltë në zemrën time. Dhe sa herë që mendja më kthehet tek ajo, nuk ndiej dhimbje, por një lloj mirënjohjeje të ëmbël. Mirënjohje që një dashuri e tillë, qoftë edhe e pamundur, mund të ekzistojë.