Ishte një mëngjes i zakonshëm vere, kur dielli ngrohte qytetin dhe rrugët ishin të mbushura me njerëz që shkonin drejt punëve të tyre. E kisha lënë me veten që atë ditë do të ishte një ditë e thjeshtë, pa pritshmëri të mëdha. Por nuk e dija se fati kishte përgatitur diçka krejt tjetër për mua.
Në një kafene të vogël buzë një sheshi, po pija kafenë time të zakonshme kur e pashë. Ajo ishte ulur në tavolinën ngjitur me mua, me një libër në dorë dhe një buzëqeshje që dukej sikur nuk i përkiste këtij qyteti, sikur ishte marrë hua nga një vend tjetër, më i ngrohtë e më i bukur. Nuk e di pse, por sytë e mi nuk mund të shkëputeshin prej saj. Ishte një ndjesi e menjëhershme, një përzierje kureshtjeje dhe qetësie.
Rrallë ndodh që dikush të të tërheqë pa thënë asnjë fjalë, vetëm me praninë e tij. Por ajo kishte atë lloj magjie. Libri që mbante në dorë ishte “Njëqind vjet vetmi”. Pasi mblodha gjithë guximin, i thashë:
— Një nga librat e mi të preferuar. Si po të duket?
Ajo ngriti sytë, më pa dhe buzëqeshi.
— Është i mrekullueshëm, sikur çdo fjali fsheh një botë të re, — tha.
Biseda filloi thjeshtë, por u zgjat natyrshëm. Nga libri kaluam tek filmat, nga filmat tek udhëtimet, e nga udhëtimet tek ëndrrat që secili prej nesh kishte. Çuditërisht, edhe pse ishim të panjohur, ndiheshim sikur njiheshim prej kohësh.
Kur ajo mbaroi kafenë, u ngrit dhe tha:
— Do të shëtisim? Është një ditë e bukur, s’ia vlen ta kalojmë ulur.
Pranova pa menduar dy herë. Shëtitëm nëpër rrugët e qytetit, mes ndërtesave të vjetra, tregtarëve që thërrisnin klientët e tyre dhe fëmijëve që vraponin me top në duar. Çdo hap ishte një histori e vogël, çdo rrugicë një skenë që na jepte diçka për të folur.
U ulëm në një park, pranë një liqeni të vogël artificial. Ajo më tregoi se ishte në qytet vetëm për një ditë, një ndalesë e shkurtër përpara se të udhëtonte më tej. Ndjeva një therje të çuditshme, një lloj zhgënjimi që nuk e prisja. Një pjesë brenda meje nuk donte ta pranonte që ky takim do të zgjaste vetëm kaq.
Megjithatë, vendosëm që atë ditë ta shfrytëzonim deri në fund. Shkuam në një ekspozitë arti, ku qeshëm duke komentuar tablotë më abstrakte. Pastaj hëngrëm akullore në një rrugë të ngushtë dhe bëmë foto të çastit, që tani i mbaj të ruajtura si kujtime të shtrenjta.
Kur dielli filloi të perëndonte, ajo propozoi të shkonim tek kodra mbi qytet, ku mund të shihej panorama më e bukur. Atje, ulur pranë njëri-tjetrit, nuk kishim më shumë fjalë për të thënë. Heshtja nuk ishte e rëndë; përkundrazi, ishte një heshtje që mbushte zemrën. Ndihesha sikur koha ishte ndalur.
Por koha, si gjithmonë, nuk ndalet. Telefoni i saj cingëroi: një mesazh që i kujtonte orarin e autobusit. Ajo më pa dhe buzëqeshi lehtë, një buzëqeshje që kishte brenda pak trishtim.
— Duhet të iki, — tha.
Ecëm së bashku drejt stacionit. Çdo hap dukej më i shkurtër se i mëparshmi. Kur arritëm, autobusi ishte aty, gati për nisje. Ajo më përqafoi. Një përqafim i ngrohtë, që m’u duk si përmbledhja e gjithë asaj dite.
— Faleminderit, — më tha, — për një ditë që do ta mbaj mend gjithmonë.
Dhe u ngjit në autobus. Unë mbeta aty, duke parë dritaren ku ajo rrinte ulur. Ajo ngriti dorën dhe më përshëndeti. Pastaj autobusi u nis dhe u zhduk mes rrugëve të qytetit.
Eca ngadalë drejt shtëpisë, me zemrën e mbushur plot, por edhe me një boshllëk që nuk dija si ta përshkruaja. Nuk kisha një numër telefoni, nuk kisha një adresë, nuk kisha asgjë prej saj, përveç një kujtimi. Një kujtim që zgjati një ditë, por që ndoshta do të më shoqërojë gjithë jetën.
Nuk e di nëse do ta takoj ndonjëherë sërish. Ndoshta jo. Por ajo që mësova nga ai takim është se ndonjëherë mjafton një ditë e vetme për të të treguar sa e bukur mund të jetë jeta, sa e thellë mund të jetë lidhja midis dy njerëzve. Nuk ka rëndësi sa zgjat; rëndësi ka sa e vërtetë është. Dhe ajo ditë ishte e vërtetë, më shumë se çdo gjë tjetër.