Ajo që do të tregoj nuk është një histori e zakonshme. Është një rrëfim që shkon përtej kufijve, përtej dogmave dhe traditave, një dashuri që mësoi të sfidonte paragjykimet dhe të qëndronte e fortë përballë dallimeve që në fillim dukeshin të pakapërcyeshme. Quhem Elira dhe këtë histori e mbaj brenda zemrës si një kujtim të shenjtë, një kujtim që më ndryshoi përgjithmonë.
Ishte një mbrëmje pranvere në Shkup kur e takova për herë të parë Arbenin. Unë isha rritur në një familje të krishterë ortodokse, e rritur mes traditave që më mësonin se çdo gjë kishte rregullat e saj. Ai vinte nga një familje myslimane, i edukuar me ritet e fesë së tij, me një respekt të thellë për zakonet e trashëguara brez pas brezi. Takimi ynë nuk ishte i planifikuar. Ishte një rastësi në një seminar rinor kulturor, ku të rinjtë flisnin për bashkëjetesën dhe respektin mes komuniteteve.
Që në momentin që biseduam për herë të parë, ndjeva një ngrohtësi të pazakontë. Ai fliste me qetësi, me një mënyrë që të bënte të ndiheshe i dëgjuar dhe i vlerësuar. Nuk folëm për fe, nuk folëm për dallime. Folëm për muzikën që të dy e donim, për ëndrrat që na dukeshin të paarritshme dhe për qytetin tonë që kishte nevojë për më shumë dashuri dhe mirëkuptim. Sytë e tij kishin një dritë që më bëri të kuptoj se kishte diçka më shumë aty, diçka që më tërhiqte drejt tij si një forcë e padukshme.
Ditët u kthyen në javë dhe takimet tona u bënë më të shpeshta. Fillimisht, gjithçka ishte e pafajshme: shëtitje të gjata në breg të Vardarit, kafe të ngrohta në ndonjë librari të qetë dhe letra të vogla të shkruara me dorë që linin shenja të pashlyeshme. Megjithatë, shumë shpejt filluam të ndiejmë se kjo nuk ishte vetëm miqësi. Ishte diçka më e thellë, diçka që të dyve na trembte e njëkohësisht na joshte.
Por dashuria jonë nuk ishte e thjeshtë. Familjet tona nuk ishin kundër, por frika e paragjykimeve shoqërore gjithmonë qëndronte pezull mbi kokat tona. Kishte miq që më thoshin: “Elira, kujdes, ju jeni nga botë të ndryshme. Do të vuani.” Kishte kushërinj të tij që i pëshpëritnin: “Mos harro rrënjët, ajo nuk është nga e jona.” Çdo fjalë e tillë ishte një gur i rëndë mbi zemrat tona, por dashuria kishte gjetur mënyrën të rritej mes pengesave.
Një mbrëmje verore, kur qielli ishte i mbushur me yje, ai më tha: “Unë nuk dua të të humbas vetëm se bota mendon ndryshe. Nuk më intereson se çfarë feje ke, çfarë zakonesh ndjek. Për mua, ti je Elira, dhe kjo mjafton.” Lotët më dolën pa e kuptuar. Në atë çast e kuptova se dashuria jonë nuk ishte një sfidë kundër fesë apo kulturës, por një dëshmi se përtej të gjitha dallimeve ekziston një gjuhë e vetme: gjuha e zemrës.
Koha kaloi dhe lidhja jonë u thellua. Ishte e vështirë t’i fshehnim ndjenjat nga bota. Kishte momente kur ndiheshim sikur ecim në një fije të hollë peri. Një herë, një shoqe e ngushtë e imja më pyeti: “A mendon se do të funksionojë? Të dy vini nga tradita që shpesh nuk pajtohen mes tyre.” U buzëqesha dhe i thashë: “Ndoshta pikërisht aty qëndron forca e jonë. Nëse arrijmë të duam përtej dallimeve, atëherë dashuria jonë vlen dyfish.”
Arbeni më tregoi për festat e tij, për Bajramin që e mbushte shtëpinë e tij me aromë gatimesh dhe buzëqeshje. Unë e mora tek shtëpia ime për Pashkë, ku qirinjtë e ndezur simbolizonin dritën dhe shpresën. Nuk ishte gjithmonë e lehtë, por çdo herë që shikonim njëri-tjetrin në sytë, kuptonim se ajo që kishim ndërtuar ishte më e fortë se çdo barrierë. Ai respektonte besimin tim, unë respektoja të tijin. Nuk kishim nevojë të ndryshonim njëri-tjetrin, por vetëm të kuptonim se dashuria është ura më e fortë që mund të lidhë dy botë të ndryshme.
Dhe megjithatë, rruga jonë nuk ishte e gjatë. Jeta na vuri në prova që nuk i kishim pritur. Arbeni mori një ofertë për të studiuar jashtë vendit, në një qytet të madh evropian. Ishte një mundësi që ai nuk mund ta humbiste, dhe unë e dija se nuk mund t’ia kërkoja të hiqte dorë nga ëndrrat e tij. Natën para se të largohej, u takuam në vendin tonë të zakonshëm, pranë urës së vjetër. Ai më mbajti duart dhe më tha: “Elira, ndoshta nuk e dimë se çfarë do të sjellë e ardhmja, por dua të dish se kjo dashuri ka qenë bekimi im më i madh. Përtej fesë, përtej kulturës, përtej kohës.”
Lotët rridhnin lirshëm, por unë buzëqesha. “Edhe nëse rrugët tona ndahen, ajo që kemi përjetuar nuk do të shuhet kurrë. Dashuria nuk njeh kufij.” Ai u largua, dhe unë mbeta aty, duke parë dritat e qytetit që pasqyroheshin mbi ujë, duke e ditur se një pjesë e imja do të ishte gjithmonë me të.
Sot, vite më vonë, kur kujtoj atë histori, e shoh si një kapitull që më mësoi gjithçka për dashurinë e vërtetë. Nuk kemi më kontakt, por kur kaloj pranë vendit ku dikur takoheshim, zemra më kujton atë që ishte. Një dashuri e pastër, e vërtetë dhe përtej çdo kufiri. Një dashuri që më tregoi se pavarësisht fesë apo kulturës, ne të gjithë kërkojmë të njëjtën gjë: dikë që na do për atë që jemi.