Gjithmonë kam besuar se zemra është busulla më e saktë që një njeri mund të ketë. Nuk gënjen, nuk gabon, të çon gjithmonë drejt asaj që ndjen. Por, me kalimin e kohës, mësova se ndonjëherë edhe zemra mund të të çojë në një rrugë të pasigurt, një rrugë ku hapat e tua bëhen të rëndë dhe çdo vendim shoqërohet nga një dyshim i thellë. Dhe kështu, filloi historia ime – një histori ku dashuria nuk ishte problem, por vendi ku zemra ime kishte zgjedhur të ndalonte.
E njihja Arbenin prej shumë vitesh. Ishim takuar rastësisht në një seminar pune, një nga ato ngjarjet që shpesh i harrojmë pas disa ditësh, por që për mua ndryshoi gjithçka. Kishte një mënyrë të thjeshtë për të biseduar, një buzëqeshje që të jepte siguri dhe një prani që të krijonte ndjenjën se gjithçka ishte në rregull. Fillimisht, miqësia jonë ishte e natyrshme, pa asnjë pritshmëri. Shkëmbenim mesazhe, ndanim mendime për librat, filmat dhe jetën. Por ngadalë, diçka brenda meje filloi të lëvizte, si një melodi e butë që e dëgjon pa e kuptuar dhe papritur e gjen veten duke e kënduar çdo ditë.
Por kishte një të vërtetë të thjeshtë: Arbeni nuk ishte i lirë. Kishte një familje, një jetë të ndërtuar, një botë ku unë nuk kisha vend. Dhe megjithatë, zemra ime nuk dëgjoi asnjë nga këto. Sa herë që e shihja, sa herë që më fliste me atë zë të ngrohtë, më dukej sikur gjithë bota ndalej. Ishte një ndjesi e bukur, por edhe e dhimbshme. Më dukej sikur zemra ime ishte strehuar në një shtëpi që nuk ishte e imja.
E ndjeja fajin çdo ditë. Nuk kisha bërë asgjë për të prishur jetën e tij, nuk i kisha shprehur asnjëherë ndjenjat hapur, por brenda meje, gjithçka digjej. Kishte momente kur mendoja se ishte thjesht një iluzion, një ndjesi kalimtare. Por sa më shumë kohë kalonte, aq më e fortë bëhej. Ai fliste për jetën e tij, për fëmijët e tij, dhe unë dëgjoja me një buzëqeshje të shtirur, duke e fshehur dhimbjen që më kafshonte shpirtin.
Një mbrëmje vjeshte, kur gjethët binin mbi rrugët e lagjes sime, ai më telefonoi. Zëri i tij tingëllonte i lodhur. “Mund të shihemi për një kafe?” – më pyeti. Dhe unë pranova, edhe pse e dija se çdo takim me të ishte një plagë e re për zemrën time. U ulëm në një kafene të vogël, larg syve të botës. Ai fliste për lodhjen e përditshme, për sfidat e punës, por sytë e tij, ato sy që gjithmonë më kishin bërë të humbja, dukeshin sikur kërkonin diçka më shumë. Në atë moment, për herë të parë, m’u duk se edhe ai ndiente të njëjtën peshë. Por asnjëri prej nesh nuk guxoi të thoshte asgjë. Në vend të fjalëve, mbeti vetëm heshtja, një heshtje që thoshte më shumë se çdo rrëfim.
E dija që nuk mund të vazhdoja kështu. Zemra ime kishte zgjedhur një vend të gabuar për të banuar, dhe unë po e lija të më mbyste. Fillova të shmang takimet me të, të mos i përgjigjesha mesazheve menjëherë, të ftohesha me qëllim. Dhe çdo herë që e bëja këtë, ndihesha sikur po më shkulnin një copë nga vetja. Por ishte mënyra e vetme për të ruajtur veten time, për të mos e lejuar këtë histori të bëhej një barrë e madhe për të dy.
Miqtë e mi më shihnin të ndryshuar. Më thoshin se duhej të hapja zemrën për dikë tjetër, dikë që mund të më donte pa kufij e pa pengesa. Dhe në një farë mënyre, kishin të drejtë. Por zemra ime nuk pranoi menjëherë. Ajo kishte gjetur strehë atje ku nuk duhej, dhe ta bindje që të largohej ishte beteja më e vështirë e jetës sime.
Me kalimin e kohës, fillova të kuptoj se dashuria nuk është gjithmonë të jesh me dikë. Ndonjëherë dashuria është të dish të heqësh dorë, të dish të ruash të mirën edhe kur të dhemb. E lashë Arbenin të mbetej kujtim, një pjesë e imja që do të më mësonte gjithmonë se zemra mund të gabojë, por kjo nuk e bën dashurinë më pak të vërtetë.
Tani, kur e shoh pas, e kuptoj se ndoshta zemra ime kishte zgjedhur të gabuarin për një arsye. Më mësoi të njoh veten, të kuptoj se çfarë dua dhe çfarë nuk duhet të pranoj. Më mësoi se ndonjëherë dashuria është një provë, një rrugë që të çon drejt një pjekurie të re. Dhe edhe pse nuk e gjeta lumturinë me të, gjeta një forcë që nuk e dija se e kisha.
Zemra ime kishte qenë në vendin e gabuar, por ndoshta, falë kësaj, tani është më afër vendit të duhur.