Që kur ishim fëmijë, unë dhe Aida ishim të pandashëm. Rritëm së bashku në të njëjtin lagje, duke ndarë jo vetëm lodrat, por edhe ëndrrat më të çuditshme të fëmijërisë. Ajo kishte një buzëqeshje që gjithmonë më bënte të qetësohesha, edhe kur ditët më dukej se s’kishin ngjyrë. Ndërsa unë isha gjithmonë ai që e dëgjonte, që i ofroja supin kur ajo kishte nevojë të qante. Miqësia jonë dukej e pathyeshme, e pastër, e thjeshtë. Por dikur, ajo filloi të ndryshonte ngadalë, si një melodi që fillon të marrë tinguj të rinj pa e kuptuar.
Gjithçka nisi në vitet e gjimnazit. Aida kishte filluar të tregonte interes për dikë nga klasa jonë, dhe unë, si mik i mirë, e dëgjoja me kujdes. Por brenda meje diçka më gërryente. Sa herë që ajo fliste për të, ndjeja një therje të vogël, një peshë të fshehur që nuk dija ta shpjegoja. Ishte hera e parë që kuptova se ndoshta miqësia jonë ishte më shumë se aq. Ndjenja ime nuk ishte thjesht kujdes i një shoku të ngushtë, por diçka që shtrihej përtej kufijve të miqësisë. Megjithatë, e mbaja për vete, nga frika se mund të prishja atë lidhje të shenjtë që kishim ndërtuar prej vitesh.
Në një nga netët e vona të verës, kur shkonim shpesh të ecnim buzë lumit, ajo u ndal papritur dhe më tha:
— A ke menduar ndonjëherë se si do të ishte jeta pa mua?
E pashë, i hutuar. Zemra më rrahu fort.
— Nuk dua as ta mendoj, — iu përgjigja.
Ajo buzëqeshi, por sytë e saj kishin një thellësi që më bënë të dyshoja nëse po e thoshte thjesht për lojë. Atë natë e kuptova se ajo ndjente diçka të ngjashme, por asnjëri prej nesh nuk kishte guximin ta pranonte hapur.
Koha kaloi, ne u rritëm, shkuam në universitete të ndryshme, por miqësia jonë mbeti një urë e fortë. Mesazhet tona gjatë netëve të vona, telefonatat për të ndarë lajme të gëzuara apo ankth, gjithçka na mbante afër. Çdo herë që e takoja pas muajsh larg, ndihesha sikur koha nuk kishte kaluar fare. Buzëqeshja e saj ishte ende streha ime, dhe unë isha ende veshi që e dëgjonte. Por gjithmonë, pas gjithë asaj miqësie të pastër, më qëndronte pyetja: a ishte kjo dashuri?
Në vitin e fundit të universitetit, Aida u kthye në qytet. Filloi një praktikë dhe shpesh takohej me mua pas punës. Kalonim orë të tëra duke biseduar, duke kujtuar fëmijërinë tonë, por edhe duke folur për të ardhmen. Një mbrëmje, pas një dite të gjatë, ajo erdhi tek unë me sy të lodhur.
— Sot ndjeva se gjithçka po më bie mbi shpinë, — tha me një buzëqeshje të thyer.
E përqafova pa thënë asnjë fjalë. Dhe në atë çast, gjithçka që kisha mbajtur të fshehur për vite me radhë më shpërtheu në shpirt. Ishte më shumë se miqësi, ishte dashuria që s’kisha guxuar të emërtoja. Por prapë, heshta.
Ditët kaluan dhe ndjenjat e mia vetëm sa u rritën. Por ajo nisi të më fliste për një mundësi të re pune jashtë vendit. E dëgjoja, duke u përpjekur të tregohesha i fortë, ndërkohë që brenda meje shpresa për të qëndruar pranë saj po thyhej. Një natë para se të nisej, ajo erdhi tek unë për t’u përshëndetur. Atmosfera ishte e mbushur me fjalë që asnjëri prej nesh nuk guxonte t’i thoshte.
— Ti gjithmonë ke qenë personi që më ka kuptuar më shumë se kushdo tjetër, — më tha ajo me një zë të butë.
Unë vetëm buzëqesha, ndërsa sytë e mi donin t’i thoshin: “Sepse të dua”. Por përsëri, zgjodha heshtjen.
Aida u largua, dhe unë mbeta me boshllëkun që vetëm prania e saj dinte ta mbushte. Vitet kaluan, ajo ndërtoi jetën e saj diku larg, ndërsa unë mbajta brenda kujtimet e një miqësie që gjithmonë kishte qenë më shumë se miqësi. Shpesh pyesja veten nëse duhej të kisha folur, nëse duhej t’i tregoja se ndjenja ime ishte dashuri. Por ndoshta bukuria e historisë sonë ishte pikërisht ajo: një ndjenjë e pastër, e pakthyer në fjalë, që mbeti e gjallë në heshtje.
Sot, kur kujtoj vitet tona, nuk ndihem i penduar. Sepse ajo miqësi, ajo dashuri e fshehur, më mësoi se ndonjëherë ndjenjat nuk kanë nevojë për emra, ato thjesht ekzistojnë dhe mbeten pjesë e shpirtit tonë përgjithmonë. Dhe ndoshta, kjo është forma më e pastër e dashurisë: kur miqësia është më shumë se miqësi.